gracie's account

bintana

Sat, 25 Oct 2008 23:10:46 GMT

Mabilis ako mainip. Lalo na pag malayo ang biyahe, matagal dumating yung inaantay mo at saka lalong-lalo na kung yung inaantay mo eh nakalimutang me nag-iintay pala sa kanya.
Pambihira.
Kaya ang sagot ko libro. Para sa 'kin eto talaga ang katapat ng pag-iintay. walang ibang mas masarap na kasama. The perfect companion ika nga ng iba.

Hala basa na ng makarami.

Kaya lang pag nasa biyahe ako, nami-miss ko yung mga pwede kong makita sa labas ng bintana. Madalas pa nga gusto ko talagang kunin na upuan yung window seat kasi gusto ko ng ilaw at aircon. Dati rati nakikipag diskusyon pa ko sa ate ko kung bakit gusto ko dun maupo. Ngayon sanay na sya, para bang kahit mauna syang umakyat ng bus o van man yan eh akin na talaga yung pwesto.
At kahit nakaupo ako sa may bintana, nakalimutan ko ng tignan yung nasa kabila ng salamin. Minsan nga nagrereklamo pa ko kasi "tinted" yung iba, kaya ayun madilim tuloy at ang hirap magbasa.

Kapag nasa Batangas ako, napapansin kong madaming bahay dun na me malalaking bintana.Gawa sa kahoy at sa capiz, yung tipong i-uusog mo ng dahan-dahan para mabuksan. Magaganda sila lalo na kapag buo pa, yung iba kasing mga ganun sira na. Marahil sa tagal na din at kalumaan nito kaya yung iba pinapalitan ng salamin o kaya naman grills.

Siguro kaya ganun kalalaki yung mga bintana nila para makita nila agad yung parating. Sa laki ba naman imposibleng di mo matanaw agad. Pwede ring...doon sila dumaan kung may balak magtanan o kaya naman kung natanaw nila na paparating na ang mga Hapon. O kaya'y pwede ring para makita mong mabuti yung nanghaharana sayo.

Itatanong ko na lang sa Inay ko yung dahilan kung bakit ganun pag uwi ko sa min. Dito sa Maynila ginagamit namin yung bintana na orasan. Malaki kase yung bintana ng kuwarto namin kaya alam mo na umaga kapag pumasok na yung liwanag at nakarinig ka ng nag-uunahang tricycle. Nagagamit din sha para makita mo kung sino yung kumakatok sa gate, si Papa ba o yung nangongolekta ng basura. Basta ginagamit namin yun sa pagtanaw ng mga tao sa labas at maging ng mga bagay.

Eh pano kapag buhay yung gusto mong tanawin? Anong klaseng bintana yung gagamitin? Yun bang clear, tinted o may grills? Madalas ko itong marinig sa mga lamay o kaya kapag may ililibing. Tinatanaw ang buhay sa pamamagitan ng bibig. Bibig ng kamag-anak, kalaro o kaya'y kaibigan. Mga bagay na ginawa nya noong buhay pa sya na naalala nila. Maaring masaya o kaya malungkot, pero isa lang ang layunin nila. Ang alalahanin ang nakaraan.

Paano nga ba tinatanaw ang buhay? Masaya ba o malungkot? Mata ba o bibig ang dapat gamitin? Dapat ba palaging nakabatay sa nakaraan o pwede rin yung ngayon?

Subukan nating tanawin ang kabutihan ng Diyos ngayon o kaya kahit bukas. Mula sa mga bintana ng puso at isipan natin. May nakikita ka pa ba? O baka kailangan nang hugasan ng dugo ni Jesus para may maaninag ka kahit kaunti.

Si Tita Nineng

Fri, 02 Nov 2007 14:51:23 GMT

Me bago kaming challenge.
Yung pinsan ko kase, ang bata-bata pa meron ng boyfriend. Hindi naman ako against sa mga BF as i always say. Kaya lang feeling ko masyado pang bata yung pinsan ko para magkaron ng relationship.
She's just 14 years old. Dehins ko talaga ma-gets.

Actually hindi na'to bago. Lagi ko nga ito naririnig sa mga kapitbahay kong madalas na nagkwekwentuhan sa tapat. At maski sa loob ng pamilya ko.
Ilan din sa mga kapatid ni Papa ang nag asawa ng maaga, mga ibang kamag-anak namin na nabuntis habang nasa college.
Balita ko kina tita, madalas daw me ka-chat si pinsan. Halos di raw tumatayo sa harap ng computer at kapag pinansin mo eh magkikita kayo mata sa mata (yung tipong pandidilatan ka!).
Normal na sigurong sabihin na nag aalala ka. Lalo na kapag alam mong malaki yung posibilidad na may mangyaring di maganda. Huling taon na kase nya sa highschool.

Madami na rin akong nakitang ganito.
Ang ayoko lang eh makita ko ang pinsan ko na nasa ganung sitwasyon. Pangarap kase ng mga magulang na makitang nakatapos yung mga anak nila. Masakit kasing marinig yung boses ng kapatid ni Papa na umiiyak. Nagpupumilit na puntahan ko raw yung anak nya at kausapin ko para tumino.
Sa madaling salita, sinunod ko naman. Kinausap ko, pinaliwanag ang pro's at con's ng pagkakaron ng bf kahit na wala pa kong experience. Sa edad kong 'to feeling ko me nasabi naman akong tumagos sa kanya. Naiyak pa nga eh. May dalawang buwan na rin siguro nung nangyari 'to.

Kanina dumating si Tita Nineng, kasama nya yung dalawang anak nya. Dumalaw kase sila sa Loyola. Mukha naman syang masaya, kuntento. Siguro kase dahil naka-alis na yung asawa nya papuntang Saudi. Matagal ding nabakante yun dito sa Pinas kaya si Tita Nineng yung nagtratrabaho para sa pamilya nila. Balita ko nga nagpadala na daw. Medyo maliit nga lang, pero ok na din. Bunso sa mga babae si Tita Nineng, bata pa sya nung mag asawa kaya di sha nakatapos.

Ang madalas kong naalala kay Tita Nineng nung bata pa ko, lagi nya kaming dinadalahan ng pasalubong. Sya din ang pinaka-masarap na magluto ng pansit sa pamilya namin. Pag kelangang magluto ng pansit, sya agad yung tatawagin. Lahat naman ng mga kapatid ni Papa marunong magluto siguro kanya-kanyang specialty lang talaga. Laging manok ang sinasahog nya at nasa ibabaw lang yung gulay parati. At sya din ang nagpakilala sa'kin ng Yakult at biskwit na Marie.

Kausap ko sya kanina.Kinamusta ko na rin si 'insan. Sabi nya ganun pa din daw. Madalas pa ding ginagawa yung mga hindi dapat gawin. Wala na daw shang boyfriend. Pero ang sabi ni Tita parang meron pa din. Ang sabi ni Tita sa kanya na daw nag o-open up si 'insan ng mga crush nya. Kaya nung minsan na magkwento eh napagsabihan na din nya. Nagalit daw at ang sabi pa kung ganun na pagagalitan lang daw sha eh hindi na sya magkukwento.

Tinanong ko si Tita Nineng kung anong sinabi nya ke 'insan, eto ang sinagot nya sa'kin "Hay naku hindi kita kukunsintihin sa bagay na yan, kita mo na lang 'tong nangyari sa'kin."
Kanina ko lang narinig sa kanya yung mga ganung statement. Medyo nagulat ako, di ko akalaing gagawin nyang halimbawa yung sarili nya ke 'insan. Pero natuwa din ako dahil alam kong me bago akong natutunan.
Yung nakaraan nya ayaw nyang maulit sa amin. Nakita din pala nya yung bunga ng mga maling desisyon na nagawa nya noon. Ang dalangin ko lang matutunan ng pinsan ko yung aral ng mga nakaraan. Kahit di na sa ibang tao, kay Tita na lang.

Champorado at Kapeng Barako

Wed, 17 Oct 2007 15:33:23 GMT

Ewan ko nga ba bakit bigla ko nang napabayaan 'tong blog ko. Dati naman pinipilit kong sumulat kahit isang beses sa isang buwan. Hindi ko man lang namalayan na lumipas na pala ang isang taon at dalawang buwan na wala man lamang akong nasulat.
Kawawa naman.
Kaya eto try ko ulet magsulat.

Me gusto akong kainin.
Gusto kong kumain ng champorado.
Sana yung gawa ni Nanay( yung Lola ko. Nanay talaga sha ni Papa kaya lang nanay yung tawag ko sa kanya kase nga patay na talaga yung totoo kong nanay). Masarap kase magluto si Nanay ng champorado. Perfect!
Yung di masyadong matubig, malapot yung sabaw tapos di mapait yung timpla ng cocoa. Tsaka purong malagkit lang yung ginagamit nya.
Ayoko ng gatas na evap sa champorado, mas gusto ko yung powder. Kase yung evap humahalo sa sabaw, tapos brown na din sha. Parang wala ng pinag-kaiba. Eh yung powder pag nilalagay sa champorado, pwedeng hindi haluin, sa ibabaw mo lang ilagay tapos kainin mo na. Pag wala ng gatas yung ibabaw nun, lagyan mo ulet hanggang sa maubos.
Magastos no? Pero masarap naman.

Na-try nyo na bang isabaw sa kanin yung Kapeng Barako? Masarap sha, pramis. Sa Batangas kase eto yung madalas na almusal. Mas madalas pa 'tong kainin kesa sa pandesal. Si Inay naman ang nagturo sa'kin na kumain ng sinabawang kanin. Si Inay yung nanay ni Mama, hinahain nya 'to na me kasamang tuyo. Nung una ayoko kase laking Maynila ako. Ayoko yung kape nila sa probinsya...madumi. Me latak kase. Pag sanay kang uminom ng Milo at Nescafe na galing sa grocery, eh mahihirapan kang mag-adjust sa lasa. Pati na sa texture. Pero nung natikaman ko, aba'y masarap din naman pala.
Kakaiba. Pero masarap.

Kahit wala na yung totoo kong nanay, blessed pa rin ako. Kase dalawa naman yung naging kapalit nya. Parehong magaling magluto, maputi maglaba ng damit, maalaga, at higit sa lahat mahal ako, kaming lahat na mga apo nya.
Mahigpit lang talaga ang mga nanay no? Pero ngayong malaki na ko, mas lalo kong na-appreciate si Nanay at si Inay. Lahat ng bilin, paalala, at pati na yung walang kamatayang bilin na "pagtulog sa tanghali". Di ko 'to madalas sabihin sa kanilang dalawa, kung gano ka sila kamahal. Pero alam ko ramdam naman nila yun pag nagmamano ako at humahalik sa kanila. Pareho silang malayo sa 'kin ngayon, si Nanay nasa Dasma, si Inay naman nasa Batangas.
Kaya excited na kong magbakasyon, para makita ko n silang dalawa.
Oo nga pala, meron akong pangatlong nanay. Si Tita Sonia, yung stepmom ko.

simple pleasures

Sat, 22 Jul 2006 07:41:35 GMT

Eto na nga...

1.Ang matulog - medyo mahirap 'to gawin ngayon,kahit na madalas pang umulan.Kase di na ko estudyante kaya di ko na inaasahang mawawalan ako ng pasok. :-( Natutwa talaga ko kapag kumpleto ang tulog ko.

2.Ang magbasa ng mga libro - walang pinipiling oras, lugar o panahon. Kahit saan pwede,swak na swak sa akin lalo na pag may duyan.

3.Ang kumain - ng tsokolate! Kahit ano basta tsokolate,maski champorado pa yan. Kahit chocnut,talo-talo na. Pero mas masarap kumain pag libre!

4.Ang magpakuha ng litrato - "camera ready" ika nga nila sa opis. Hindi ako mahilig sa solo picture,mas marami mas maganda para sa 'kin. Cute din 'to pag me artista kang kasama.

5.Ang maligo - lalo na sa ulan. Hindi dahil ayokong maligo sa banyo, araw-araw po ko naliligo. Naisip ko lang na mas masarap maligo sa ulan pag nasa bukid ka.Maluwag at pwedeng- pwede pa kayo maghabulan.Yun nga lang walang alulod.

6.Ang kumanta - lalo na pag alam mo yung tamang lyrics at tono. Sarap kayang mag-videoke. Kahit wag na iskoran okey lang ang importante mailabas mo na lahat ng nasa loob mo bwa ha ha ha ha.

7.Ang makipag-usap - kay God sa umaga. Dapat sa Kanya muna mo sasabihin lahat ng nangyayari sa'yo bago sa iba. Sa lahat - basta usap! Kahit walang kape, matinong usapan lang.

8.Ang mamili sa ukay-ukay - mura lang kaya! Andami ng nagkalat nito sa Pilipinas,di mo na kailangang pumunta sa Baguio para lang mag-ukay.

9.Ang pag-inom ng Coke - masarap talaga. Sana kunin nila kong model...

10. Ang umiyak - hindi ko 'to habit. Hindi kasi katulad sa iba na mamumula yung ilong at mata mo, yung sa'kin namamaga talaga yung mukha ko.Buti na lang hindi ito trabaho ko,kundi pagkakamalan nilang minamanas ako...Pero masarap ding umiyak kay GOD, sa pamilya, sa mga kaibigan. Nakakalinis na ng mga mata,nakakagaang din ng loob.

nawawala

Mon, 12 Jun 2006 12:15:29 GMT

Lagi akong nakakawala ng mga bagay. Madalas galit ako lalo na kapag hindi ko talaga makita yung hinahanap ko. Malilimutin kase ako. Nung bata nga ako nailagay ko sa loob ng ref namin yung notebook ko eh, kinuha ko kase dun yung baon ko na juice tapos hawak ko pala yung assignment notebook ko nun. Pagpasok ko sa school di ko na dala yung notebook ko...pero nadala ko yung juice. Siyempre umiyak ako at nagmadaling umuwi sa bahay (malapit lang kase yung bahay namin, pwedeng takbuhin) iniyakan ko ang lola ko at sinabing nawawala nga yung notebook ko. Hala, mga 5:30 ng umaga nag-general cleaning na kami.Galit na galit nga yung mga tao nun sa bahay mantakin mo ng dahil lang sa isang notebook.

"Ligawin din ako". Hindi ito yung maraming lalaking me gusto sa'kin. Ang ibig kong sabihin madalas din akong mawala. Maligaw sa madaling salita, minsan na rin akong nakarating sa Rotonda. Pasay Rotonda, at hindi Welcome Rotonda kung san kami nakatira. HIndi naman kasi nabanggit sa akin na madami pa lang Rotonda sa PIlipinas.

Bigla ko tuloy naisip,anong gagawin mo pag nalaman mo na walang nagmamahal sa'yo?

Ang lungkot siguro nun, naniniwala ako na walang taong nag-iisa. Andyan ang pamilya, mga kaibigan na handang tumulong sayo. Pero kung minsan, feeling mo di pa rin sapat yun. Parang ako, pag nawalan ako ng isang bagay na mahalaga sa 'kin aaminin kong masakit talaga. Yun ngang mga bagay iniiyakan natin, eh di lalo na pag tao yung nawala.

Hindi ko sinasabing namatay sya, pero yung tipong alam mong unti-unti syang nawawala sayo. Di mo talaga kontrolado yun. Ang kontrol mo lang pwede ka pa ring magmahal. Pag nawala sya at sobrang nalungkot ka, kasalanan mo na yun kasi nag-invest ka sa isa lang. Pwede namang magmahal ng madami, ika nga ni Lea (aka Vilma Santos-sa pelikulang "Bata,bata pa'no ka ginawa?) ang love minu-multiply.

Mas madalas na naka-concentrate tayo sa mga bagay o taong nawala sa atin. Tingin ko natural lang yun, ito siguro ang nagpapakitang mahalaga sila. Dapat siguro magpasalamat tayo sa Diyos na nagpahiram nito sa atin.

Are you afraid of possible losses? ako, oo. Mapa-bagay o tao ang mawala masasaktan pa rin ako. Pero ayokong maging biktima ng takot ko sa mga nawala at mawawalang bagay in the near future.

"For everything that was written in the past was written to teach us, so that through endurance and encouragement of the Scriptures we might have hope"

-Romans 15:4

perfect gentleman 2

Thu, 16 Feb 2006 12:21:59 GMT

Dapat mas mahal nya si God kesa sa 'kin, kase siguradong hindi nya ko kayang saktan. Dapat mahilig din sya sa mga libro, kase parte na yun ng buhay ko. Dapat me utak sya, hindi naman masyadong matalino pero yung pwede mong maka-usap ng normal. Me magandang ugali, matangkad (sabi kase ng lola ko "improve the race") lahi kase kami ng maiiksi ang mga braso. Kung pwede sana kumakanta na nasa tono. At higit sa lahat malinis ang kuko sa paa.

Katatapos lang ng Youth Night, nakakapagod. Me special seminar na inihanda sila pastor,pinaghiwalay kase nila ang mga babae at lalaki. Si pastor ang speaker ng mga lalaki at yung asawa naman nya ang sa amin.

Madalas na itong gawin sa church.Tinataon na kapag Pebrero me LCDM (Love,Courtship,Dating,Marriage) na ginagawa sa lahat ng chapter ng church namin. Kahit siguro sa inyo meron nito. Sa unang bahagi ng programa me ipapalabas na dokyu ng mga kabataang naliligaw ng landas. Nagpapakita ng realidad, mga pangyayaring nagaganap sa isang kabataan.

Maya-maya tumayo na yung asawa ni pastor at nagsalita patungkol sa mga karanasan nya bilang kabataan noon. Marami syang nai-kwentong nakakatawa, nakaka-iyak, nakaka-kilig at syempre kung paano sya niligawan ni pastor. Feeling ko naman eh me natutunan ako.

Inobserbahan ko yung mga katabi ko, tingin ko mga nasa kolehiyo pa sila. Bihira kasing makapunta yung me mga trabaho pag Youth Night, yung iba maaga daw parati ang pasok sa opis. Yung iba naman pagod na. At yung iba ipapahinga na lang daw nila yung araw na yun at babawi na lang pag Linggo. Sa tingin ko karamihan sa kanila ang edad nasa 18-22.

Habang me nagsasalita sa harapan di ko maiwasang marinig yung pinag-uusapan nila. Mukhang marami silang itatanong mamaya. Panay ang kuha nila ng mga papel na ipinamigay kanina,dun mo kase isusulat yung mga tanong na di mo kayang sabihin sa grupo. Mukhang mas ok nga yun at least di pa nila malalaman na ikaw yung nagtatanong. Medyo maingay ng konti pero di naman mapapansin kung itutuon mo yung pansin mo sa speaker.

Buti na lang me mga seminar na katulad nito. Nasasagot yung mga tanong na di mo kayang sabihin. Me kapareho ka pala ng sitwasyon, di ka nag-iisa. Maraming tao ang pwedeng magpayo sayo, magbasa ng mga librong maaring makatulong para lumawak ang nalalaman mo. Pero pwede mong buklatin yung Bible sa tabi mo para mabasa mo yung mga loveletters ng Diyos sayo. Araw-araw laging bago.

Wala sigurong makakapagsabi ng mga standards pagdating sa ganitong bagay. Sino nga ba si perfect man? At saan ba sya matatagpuan? Na para bang nakasalalay ang buong buhay mo sa isang taong ayaw magpakita sayo. Naalala ko lang yung isang tanong dun sa Ms.Universe pageant na napanood ko, "What is the essence of being a woman?". Para sa 'kin hindi lang pagiging isang ina ang batayan, hindi rin ang pagkakaroon ng boyfriend. Kundi ang pagkakaroon ng relasyon sa Kanya. And in order to find the perfect man, i have to be the perfect me. (tama po ba yung ingles ko?paki-edit na lang po:-)

mga lobo

Fri, 03 Feb 2006 13:35:44 GMT

Andaming lobo. Pag napapadaan ako sa me bandang Luneta madami pa ring nagtitinda ng lobo.Iba't ibang kulay at hugis.Meron naka-drowing at meron ding wala. Me nabibiling nasa istik at nakatali.

Naalala ko yung huling beses na bumili ako ng lobo.Bertdey yun ni Ivy,labinlimang piraso ng lobo at nakalagay sa mga istik. Nagpunta ko dun sa isang karinderia,me paskil kase silang gumagawa sila nun.Sa madaling salita eh nag order ako nung hapon ding yun,sinabing babalikan ko yung mga lobo ng alas nueve ng umaga. Kase bukas pa yung bertdey.

Kaya lang nung balikan ko nung umaga,sabi ni Aling Mameng di pa raw tapos,lalagyan pa daw ng "label" balikan ko na lang daw sa hapon mga alas kwatro.Eh ano pa nga bang magagawa ko,alangan namang wala man lang sulat yung mga lobo maski ano.Dahil masunurin akong bata,binalikan ko.

Alas kwatro na! Ayan tapos na ang mga lobo! Binayaran ko na sya,kaso sabi nung isang mama di daw nila ko ihahatid kase me ekstrang bayad ang pag deliver ng mga lobo.Syempre nagulat ako,tinanong ko kung kasama na yun sa binayaran ko. Diba parang lugi na nga ako kase pinag-intay nila ko ng buong araw? Biruin mo, singkwenta pesos ang sinisingil nya sa kin, eh ang lapit lang kaya ng opisina namin. Kaya nagdesisyon akong ako na lang ang magbubuhat ng mga lobo! Sabi ko sa sarili ko ang gaan-gaan ng mga lobo tapos ang mahal ng sisingilin nya sa kin.

Paglabas ko ng karinderia,naghanap agad ako ng traysikel.Walang dumadaan,tsk tsk tsk puro dyip. Habang nakatayo at nag-iintay ako, me mga ilang batang napadaan.Lahat sila tumingin sa akin. Me isang naglakas ng loob na ngumiti at manghingi. Mukhang napagkamalan nya kong nagtitinda ng lobo.

Makalipas ang ilang minuto at wala pa ring traysikel na napapadaan,sumakay na ako ng dyip. Kaya ko 'to ang sabi ko sa sarili ko. Ang gaang ata ng mga lobo. Pagtakbo ng dyip dun ko lang naisip bakit mahal ang singil ng mamang taga-deliver ng lobo.Mahirap pala.

Habang naka-upo ka sa tabi ng mamang driver,ginagamit mo yung kaliwang kamay mo para magbayad ng pamasahe.Yung kanan naman ang me hawak sa napakaraming lobo,habang umaandar yung dyip.Maraming dahilan kung bakit ko nasabi yun. Yung hanging humahampas kapag umaandar na yung dyip, kaya dapat yung kamay mo eh mala-poste sa tibay. Yung mga kasunod nyo na dyip na namamasada din nakita na nga na me mga lobo kang hawak, gigit-gitin ka pa.

Hala,di ko alam na delikado palang mag-deliver ng mga lobo. Nakakatakot,ang daming pwedeng mangyari sayo habang nasa daan ka. At mas nakakatakot yung posibilidad na pumutok yung mga hawak mong lobo,na hindi mo man lang mapapakinabangan. Hindi siguro masayang makita na puro istik lang ang hawak mo.

Naranasan ko na ring makapagpalipad ng mga lobo. Madaming beses lalo na nung bata pa ko. Hindi naman sadya yun eh,naiiyak pa nga ako kapag ganun ang nangyari.Nakapagsulat na rin ako kay Santa dati,di ko pa kase alam yung Post Office kaya pinadala ko sa pamamagitan ng lobo. Nung January 1 nga nagpalipad kami ni Apol ng dalawang lobo.Yung sa kin me nakataling prayers(wishlist para kay Apol),yung sa kapatid ko drowing ng bike.

Sigurado akong hindi ko kailangang gumamit ng lobo pag sa Diyos ako susulat, di rin uso ang FEDEX at pati na ang email. Mas mabilis kung ipipikit ko ang mga mata ko at sasabihin ng mga labi ko. Maski nga di ako magsalita alam pa rin Niya laman ng puso ko.

Don't worry about anything; instead pray about everything. Tell God what you need, and thank him for all he has done.

Philippians 4:6

imbisibol

Sat, 12 Nov 2005 13:15:45 GMT

Nung bata pa ko,madalas ako manood ng mga cartoons.
Idol na idol ko talaga ang mga superheroes, ginagaya ko pa nga sila. Naglalagay pa ko nun ng kumot sa likod baka kasi sakaling makalipad ako. Pati na yung mga fighting scenes nila pinapraktis ko sa mga kapatid ko, kaya madalas din ako mapalo ni Nanay.

Pero ngayon, isa lang sa mga powers nila ang gusto ko. Ang maging imbisibol.
Lahat ata ng tao nakakaranas ng problema. Mayaman ka, mahirap ka me problema ka pa rin. Lalo na siguro kung ang problema mo ang sarili mo.
Kapag me problema ka, ang tendency mo magtago. Parang gusto mo ng butasan yung dingding at gayahin ang mga daga. O kaya mamundok at mag ala-ermitanyo muna.

Ako, i try not to feel.

Shut off o kaya shut down ang drama ko. Siguro kung imbisibol ako di masyadong halata.
Na nasasaktan ako. Mababawasan yung sakit kasi di ka nakikita at ikaw lang ang nakaka-alam.
Maliit na ang tsansang masaktan ka.

Sa isang relasyon, di maiiwasang mag-invest ng feelings. Pamilya mo,kaibigan,kapitbahay o kahit na sinong tao na naging malapit sayo. Mas madalas pa nga na mas mahirap tanggapin na sinaktan ka ng mga taong malapit sayo. Sadya man o hindi masakit pa rin.

Natatakot ako.
Baka kasi di ko na kaya.
Ang pagbabago, sa lahat, sa sarili ko. Nababalot na ata ko ng takot. Masaktan, makasakit ng iba. Baka makalimutan ko bakit ako nandito sa mundo. Minsan gusto ko munang mag-isa.
Madalas akong mapagod. Marami din akong disappointments, failures. Nakakaramdam din ako ng depression at minsan nawawalan din ako ng pag asa.

But Jesus said, i came to give life- life in all its fullness.(John 10:10 NCV)

Saka ko lang ma-iisip na hindi nga pala ko nag-iisa.
Kasama ko si Hesus, pwede ko palang isigaw na di ko na kaya. Kailangan ko lang manampalataya. Imbisibol sya sa iba, pero di sa akin.

Never alone.

...

Thu, 06 Oct 2005 19:11:00 GMT

The worst way to miss someone
is to be sitting right beside them
knowing that you can't have them.

perfect gentleman

Thu, 06 Oct 2005 16:58:08 GMT

Isandaang beses ko na ata napanood ang Sleepless in Seattle. Hindi talaga ko nagsasawang manood ng mga pelikulang love story ang tema. Napupuyat ako kaka-abang ng mga paborito kong Koreanovela,at ilang ulit ko ng nabasa ang mga romantic novels na meron ako. Sa katunayan,natapos ko na yung librong ipinahiram sa akin ng pinsan ko. At ang title nya ay...dyarannn P.S. I Love You.

How i wish na ako yung bidang babae sa istorya,at me biglang darating na...wicked stepmother?Lalabanan ko sya at sabay ililigtas ko si prince charming and we will live happilly ever after. Hindi naman talaga ito ang kwento nung libro,biro lang.

Bilib talaga ko mga bidang lalaki sa mga nobela. Maginoo,magalang,mabait at me respeto sa kapwa bonus na nga lang kung gwapo sya at kung malinis anng kuko sa paa. Di ko nga lng yun makikita,dahil nakasulat lang sya.Tara na't obserbahan natin ang makabagong Prince Charming!

Palagi kasi akong sumasakay sa MRT.Natayo mula Boni hanggang Taft.Hindi ko kase matiis na hindi ibigay yung upuan ko sa mga buntis,matatanda,bata,at sa mga babaeng napakaraming dala-dala. Iniisip ko kase na ke Nanay ko ibinibigay yung upuan ko. At kung halimbawang di ako kasama ni Nanay eh me magpapa-upo din sa kanya tulad ng ginagawa ko.

Napansin ko lang na marami atang lalaki ang ANTUKIN. Sa dinami dami ng mga energy drink sa Pilipinas eh hindi ata yun iniinom ng mga lalake na madalas kong nakakasabay sa MRT. Pano ba naman, pag naka-upo na sila at biglang me natapat na babae sa harap nila na tila gustong hingin yung upuan eh BIGLANG NAWAWALAN NG MALAY.(hihikab sabay pipikit hmm...)

Naubos na ba ang mga gentleman sa Pinas?

Hindi ko alam kung tama nga ba yung tanong ko.At kung dapat ko bang hanapin yun sa kasalukuyan.

1.Yung tipong papaunahin ka sa jeep,aabutin ang kamay mo pag bababa ka na. Sasamahan kang tumawid at dun sya sa "danger zone".

2.Tutulungan ka magpulot ng mga gamit mong nalaglag,sabay hingi ng paumanhin sa pagkakabangga nya sayo.

3.Ipagbubukas ka ng pinto...wag lang siguro pintuan ng CR

4.Mauunang bumaba sa jeep sabay aabutin yung kamay mo para alalayan ka.

Sakripisyo.Yun siguro ang masasabi ng iba pero di ko naman ipipilit ang ideyang ito.
Naalala ko lang, parang ang Diyos. Kahit gusto ka nyang baguhin,hindi niya ipipilit.
Hahayaan ka nyang mag desisyon. Yan ang perfect gentleman.