Me bago kaming challenge.
Yung pinsan ko kase, ang bata-bata pa meron ng boyfriend. Hindi naman ako against sa mga BF as i always say. Kaya lang feeling ko masyado pang bata yung pinsan ko para magkaron ng relationship.
She's just 14 years old. Dehins ko talaga ma-gets.

Actually hindi na'to bago. Lagi ko nga ito naririnig sa mga kapitbahay kong madalas na nagkwekwentuhan sa tapat. At maski sa loob ng pamilya ko.
Ilan din sa mga kapatid ni Papa ang nag asawa ng maaga, mga ibang kamag-anak namin na nabuntis habang nasa college.
Balita ko kina tita, madalas daw me ka-chat si pinsan. Halos di raw tumatayo sa harap ng computer at kapag pinansin mo eh magkikita kayo mata sa mata (yung tipong pandidilatan ka!).
Normal na sigurong sabihin na nag aalala ka. Lalo na kapag alam mong malaki yung posibilidad na may mangyaring di maganda. Huling taon na kase nya sa highschool.

Madami na rin akong nakitang ganito.
Ang ayoko lang eh makita ko ang pinsan ko na nasa ganung sitwasyon. Pangarap kase ng mga magulang na makitang nakatapos yung mga anak nila. Masakit kasing marinig yung boses ng kapatid ni Papa na umiiyak. Nagpupumilit na puntahan ko raw yung anak nya at kausapin ko para tumino.
Sa madaling salita, sinunod ko naman. Kinausap ko, pinaliwanag ang pro's at con's ng pagkakaron ng bf kahit na wala pa kong experience. Sa edad kong 'to feeling ko me nasabi naman akong tumagos sa kanya. Naiyak pa nga eh. May dalawang buwan na rin siguro nung nangyari 'to.

Kanina dumating si Tita Nineng, kasama nya yung dalawang anak nya. Dumalaw  kase sila sa Loyola. Mukha naman syang masaya, kuntento. Siguro kase dahil naka-alis na yung asawa nya papuntang Saudi. Matagal ding nabakante yun dito sa Pinas kaya si Tita Nineng yung nagtratrabaho para sa pamilya nila. Balita ko nga nagpadala na daw. Medyo maliit nga lang, pero ok na din. Bunso sa mga babae si Tita Nineng, bata pa sya nung mag asawa kaya di sha nakatapos.

Ang madalas kong naalala kay Tita Nineng nung bata pa ko, lagi nya kaming dinadalahan ng pasalubong. Sya din ang pinaka-masarap na magluto ng pansit sa pamilya namin. Pag kelangang magluto ng pansit, sya agad yung tatawagin. Lahat naman ng mga kapatid ni Papa marunong magluto siguro kanya-kanyang specialty lang talaga. Laging manok ang sinasahog nya at nasa ibabaw lang yung gulay parati. At sya din ang nagpakilala sa'kin ng Yakult at biskwit na Marie.

Kausap ko sya kanina.Kinamusta ko na rin si 'insan. Sabi nya ganun pa din daw. Madalas pa ding ginagawa yung mga hindi dapat gawin. Wala na daw shang boyfriend. Pero ang sabi ni Tita parang meron pa din. Ang sabi ni Tita sa kanya na daw nag o-open up si 'insan ng mga crush nya. Kaya nung minsan na magkwento eh napagsabihan na din nya. Nagalit daw at ang sabi pa kung ganun na pagagalitan lang daw sha eh hindi na sya magkukwento.

Tinanong ko si Tita Nineng kung anong sinabi nya ke 'insan, eto ang sinagot nya sa'kin "Hay naku hindi kita kukunsintihin sa  bagay na yan, kita mo na lang 'tong nangyari sa'kin."
Kanina ko lang narinig sa kanya yung mga ganung statement. Medyo nagulat ako, di ko akalaing gagawin nyang halimbawa yung sarili nya ke 'insan. Pero natuwa din ako dahil alam kong me bago akong natutunan.
 Yung nakaraan nya ayaw nyang maulit sa amin. Nakita din pala nya yung bunga ng mga maling desisyon na nagawa nya noon.  Ang dalangin ko lang matutunan ng pinsan ko yung aral ng mga nakaraan. Kahit di na sa ibang tao, kay Tita na lang.

Ewan ko nga ba bakit bigla ko nang napabayaan 'tong blog ko. Dati naman pinipilit kong sumulat kahit isang beses sa isang buwan. Hindi ko man lang namalayan na lumipas na pala ang isang taon at dalawang buwan na wala man lamang akong nasulat.
Kawawa naman.
Kaya eto try ko ulet magsulat.

Me gusto akong kainin.
Gusto kong kumain ng champorado.
Sana yung gawa ni Nanay( yung Lola ko. Nanay talaga sha ni Papa kaya lang nanay yung tawag ko sa kanya kase nga patay na talaga yung totoo kong nanay). Masarap kase magluto si Nanay ng champorado. Perfect!
Yung di masyadong matubig, malapot yung sabaw tapos di mapait yung timpla ng cocoa. Tsaka purong malagkit lang yung ginagamit nya.
Ayoko ng gatas na evap sa champorado, mas gusto ko yung powder. Kase yung evap humahalo sa sabaw, tapos brown na din sha. Parang wala ng pinag-kaiba. Eh yung powder pag nilalagay sa champorado, pwedeng hindi haluin, sa ibabaw mo lang ilagay tapos kainin mo na. Pag wala ng gatas yung ibabaw nun, lagyan mo ulet hanggang sa maubos.
Magastos no? Pero masarap naman.

Na-try nyo na bang isabaw sa kanin yung Kapeng Barako? Masarap sha, pramis. Sa Batangas kase eto yung madalas na almusal.  Mas madalas pa 'tong kainin kesa sa pandesal. Si Inay naman ang nagturo sa'kin na kumain ng sinabawang kanin. Si Inay yung nanay ni Mama, hinahain nya 'to na me kasamang tuyo. Nung una ayoko kase laking Maynila ako. Ayoko yung kape nila sa probinsya...madumi. Me latak kase. Pag sanay kang uminom ng Milo at Nescafe na galing sa grocery, eh mahihirapan kang mag-adjust sa lasa. Pati na sa texture. Pero nung natikaman ko, aba'y masarap din naman pala.
Kakaiba. Pero masarap.

Kahit wala na yung totoo kong nanay, blessed pa rin ako. Kase dalawa naman yung naging kapalit nya. Parehong magaling magluto, maputi maglaba ng damit, maalaga, at higit sa lahat mahal ako, kaming lahat na mga apo nya.
Mahigpit lang talaga ang mga nanay no? Pero ngayong malaki na ko, mas lalo kong na-appreciate si Nanay at si Inay. Lahat ng bilin, paalala, at pati na yung walang kamatayang bilin na "pagtulog sa tanghali". Di ko 'to madalas sabihin sa kanilang dalawa, kung gano ka sila kamahal. Pero alam ko ramdam naman nila yun pag nagmamano ako at humahalik sa kanila. Pareho silang malayo sa 'kin ngayon, si Nanay nasa Dasma, si Inay naman nasa Batangas.
Kaya excited na kong magbakasyon, para makita ko n silang dalawa.
Oo nga pala, meron akong pangatlong nanay. Si Tita Sonia, yung stepmom ko.



 


 

Eto na nga...

1.Ang matulog - medyo mahirap 'to gawin ngayon,kahit na madalas pang umulan.Kase di na ko estudyante kaya di ko na inaasahang mawawalan ako ng pasok. :-( Natutwa talaga ko kapag kumpleto ang tulog ko.

2.Ang magbasa ng mga libro - walang pinipiling oras, lugar o panahon. Kahit saan pwede,swak na swak sa akin lalo na pag may duyan.

3.Ang kumain - ng tsokolate! Kahit ano basta tsokolate,maski champorado pa yan. Kahit chocnut,talo-talo na. Pero mas masarap kumain pag libre!

4.Ang magpakuha ng litrato - "camera ready" ika nga nila sa opis. Hindi ako mahilig sa solo picture,mas marami mas maganda para sa 'kin. Cute din 'to pag me artista kang kasama.

5.Ang maligo - lalo na sa ulan. Hindi dahil ayokong maligo sa banyo, araw-araw po ko naliligo. Naisip ko lang na mas masarap maligo sa ulan pag nasa bukid ka.Maluwag at pwedeng- pwede pa kayo maghabulan.Yun nga lang walang alulod.  

6.Ang kumanta - lalo na pag alam mo yung tamang lyrics at tono. Sarap kayang mag-videoke. Kahit wag na iskoran okey lang ang importante mailabas mo na lahat ng nasa loob mo bwa ha ha ha ha.

7.Ang makipag-usap - kay God sa umaga. Dapat sa Kanya muna mo sasabihin lahat ng nangyayari sa'yo bago sa iba. Sa lahat - basta usap! Kahit walang kape, matinong usapan lang.

8.Ang mamili sa ukay-ukay - mura lang kaya! Andami ng nagkalat nito sa Pilipinas,di mo na kailangang pumunta sa Baguio para lang mag-ukay.

9.Ang pag-inom ng Coke - masarap talaga. Sana kunin nila kong model...

10. Ang umiyak - hindi ko 'to habit. Hindi kasi katulad sa iba na mamumula yung ilong at mata mo, yung sa'kin namamaga talaga yung mukha ko.Buti na lang hindi ito trabaho ko,kundi pagkakamalan nilang minamanas ako...Pero masarap ding umiyak kay GOD, sa pamilya, sa mga kaibigan. Nakakalinis na ng mga mata,nakakagaang din ng loob.

 

Lagi akong nakakawala ng mga bagay. Madalas galit ako lalo na kapag hindi ko talaga makita yung hinahanap ko. Malilimutin kase ako. Nung bata nga ako nailagay ko sa loob ng ref namin yung notebook ko eh, kinuha ko kase dun yung baon ko na juice tapos hawak ko pala yung assignment notebook ko nun. Pagpasok ko sa school di ko na dala yung notebook ko...pero nadala ko yung juice. Siyempre umiyak ako at nagmadaling umuwi sa bahay (malapit lang kase yung bahay namin, pwedeng takbuhin) iniyakan ko ang lola ko at sinabing nawawala nga yung notebook ko. Hala, mga 5:30 ng umaga nag-general cleaning na kami.Galit na galit nga yung mga tao nun sa bahay mantakin mo ng dahil lang sa isang notebook.

"Ligawin din ako". Hindi ito yung maraming lalaking me gusto sa'kin. Ang ibig kong sabihin madalas din akong mawala. Maligaw sa madaling salita, minsan na rin akong nakarating sa Rotonda. Pasay Rotonda, at hindi Welcome Rotonda kung san kami nakatira. HIndi naman kasi nabanggit sa akin na madami pa lang Rotonda sa PIlipinas.

Bigla ko tuloy naisip,anong gagawin mo pag nalaman mo na walang nagmamahal sa'yo?

Ang lungkot siguro nun, naniniwala ako na walang taong nag-iisa. Andyan ang pamilya, mga kaibigan na handang tumulong sayo. Pero kung minsan, feeling mo di pa rin sapat yun. Parang ako, pag nawalan ako ng isang bagay na mahalaga sa 'kin aaminin kong masakit talaga. Yun ngang mga bagay iniiyakan natin, eh di lalo na pag tao yung nawala.

Hindi ko sinasabing namatay sya, pero yung tipong alam mong unti-unti syang nawawala sayo. Di mo talaga kontrolado yun. Ang kontrol mo lang pwede ka pa ring magmahal. Pag nawala sya at sobrang nalungkot ka, kasalanan mo na yun kasi nag-invest ka sa isa lang. Pwede namang magmahal ng madami, ika nga ni Lea (aka Vilma Santos-sa pelikulang "Bata,bata pa'no ka ginawa?) ang love minu-multiply.   

Mas madalas na naka-concentrate tayo sa mga bagay o taong nawala sa atin. Tingin ko natural lang yun, ito siguro ang nagpapakitang mahalaga sila. Dapat siguro magpasalamat tayo sa Diyos na nagpahiram nito sa atin.

Are you afraid of possible losses? ako, oo. Mapa-bagay o tao ang mawala masasaktan pa rin ako. Pero ayokong maging biktima ng takot ko sa mga nawala at mawawalang bagay in the near future.

"For everything that was written in the past was written to teach us, so that through endurance and encouragement of the Scriptures we might have hope"

-Romans 15:4

Dapat mas mahal nya si God kesa sa 'kin, kase siguradong hindi nya ko kayang saktan. Dapat mahilig din sya sa mga libro, kase parte na yun ng buhay ko. Dapat me utak sya, hindi naman masyadong matalino pero yung pwede mong maka-usap ng normal. Me magandang ugali, matangkad (sabi kase ng lola ko "improve the race") lahi kase kami ng maiiksi ang mga braso. Kung pwede sana kumakanta na nasa tono. At higit sa lahat malinis ang kuko sa paa.

Katatapos lang ng Youth Night, nakakapagod. Me special seminar na inihanda sila pastor,pinaghiwalay kase nila ang mga babae at lalaki. Si pastor ang speaker ng mga lalaki at yung asawa naman nya ang sa amin.

Madalas na itong gawin sa church.Tinataon na kapag Pebrero  me LCDM (Love,Courtship,Dating,Marriage) na ginagawa sa lahat ng chapter ng church namin. Kahit siguro sa inyo meron nito. Sa unang bahagi ng programa me ipapalabas na dokyu ng mga kabataang naliligaw ng landas. Nagpapakita ng realidad, mga pangyayaring nagaganap sa isang kabataan.

Maya-maya tumayo na yung asawa ni pastor at nagsalita patungkol sa mga karanasan nya bilang kabataan noon. Marami syang nai-kwentong nakakatawa, nakaka-iyak, nakaka-kilig at syempre kung paano sya niligawan ni pastor. Feeling ko naman eh me natutunan ako.

Inobserbahan ko yung mga katabi ko, tingin ko mga nasa kolehiyo pa sila. Bihira kasing makapunta yung me mga trabaho pag Youth Night, yung iba maaga daw parati ang pasok sa opis. Yung iba naman pagod na. At yung iba ipapahinga na lang daw nila yung araw na yun at babawi na lang pag Linggo. Sa tingin ko karamihan sa kanila ang edad nasa 18-22.

Habang me nagsasalita sa harapan di ko maiwasang marinig yung pinag-uusapan nila. Mukhang marami silang itatanong mamaya. Panay ang kuha nila ng mga papel na ipinamigay kanina,dun mo kase isusulat yung mga tanong na di mo kayang sabihin sa grupo. Mukhang mas ok nga yun at least di pa nila malalaman na ikaw yung nagtatanong. Medyo maingay ng konti pero di naman mapapansin kung itutuon mo yung pansin mo sa speaker.

Buti na lang me mga seminar na katulad nito. Nasasagot yung mga tanong na di mo kayang sabihin. Me kapareho ka pala ng sitwasyon, di ka nag-iisa. Maraming tao ang pwedeng magpayo sayo, magbasa ng mga librong maaring makatulong para lumawak ang nalalaman mo. Pero pwede mong buklatin yung Bible sa tabi mo para mabasa mo yung mga loveletters ng Diyos sayo. Araw-araw laging bago.   

 Wala sigurong makakapagsabi ng mga standards pagdating sa ganitong bagay. Sino nga ba si perfect man? At saan ba sya matatagpuan? Na para bang nakasalalay ang buong buhay mo sa isang taong ayaw magpakita sayo. Naalala ko lang yung isang tanong dun sa Ms.Universe pageant na napanood ko, "What is the essence of being a woman?". Para sa 'kin hindi lang pagiging isang ina ang batayan, hindi rin ang pagkakaroon ng boyfriend. Kundi ang  pagkakaroon ng relasyon sa Kanya.  And in order to find the perfect man, i have to be the perfect me. (tama po ba yung ingles ko?paki-edit na lang po:-)