Bitaw ang tagalog ng "let go". Ayoko ko 'tong gawin, I hold on to things. Mga sulat, cards, pictures at kung anu-ano pa.
I don't like to throw away things, feeling ko kase me pag gagamitan pa ko ng mga yun kahit na 5 years na syang tambak sa aparador ko. Regular naman ang "general cleaning" dito sa bahay namin pero ewan ko ba bat madami pa ring kalat.

Sa mga panahong ito, mas gusto ko ang luma. Kahit sa music, nagugustuhan ko ngayon yung mga lumang kanta. Yung kay Nat King Cole, Frank Sinatra, (pili lang ha...) Lionel Richie at Stevie Wonder. Pati nga Simply Red pinapakinggan ko na din at pinanood ko pa yung mga lumang MTV nila.

I usually dwell in the past. Sabi ng iba tama daw ito para mas lalo mong maintindihan yung patutunguhan mo. Pero ako nahihirapan pag bumabalik sa nakaraan. Siguro sa music at sa mga abubot okey lang pero sa damadamin, hindi.

Pag nakakakita ako ng  isang bagay, naalala ko yung kwento sa likod nito. May nakakatawa, nakaka-inis o kaya naman nalulungkot. Katulad na lang ng mga lumang damit, masarap balikan yung mga sandaling kasya pa ito sa akin. 

Pag nakikita ko naman ang isang tao, naalala ko lahat ng ginawa nya sa akin. At mas madalas na pangit yung naalala ko kaysa sa mabuti. Alam ko mali yun. Mahirap kontrolin yung emosyon lalo na pag galit ka o kaya dismayado sa takbo ng sitwasyon. Disappointment is inevitable but discouragement is a choice.

"Take your hands off me" madalas sigaw sa mga pelikulang Ingles kapag hinahawan sila ng tao na ayaw nila.  Sa tagalaog naman "bitiwan nyo ko" sabi ng bida sa mga kidnaper kapag hawak sya sa magkabilang kamay at nagpupumiglas na makawala.

Ako kaya, kelan bibitaw? Sa masasakit na nakaraan. Sa mga bagay na nagpapahirap ng loob ko. Sa mga taong nakikita ko at di maiwasang makapag salita ng masakit.

Talagang kailangan ko munang tanungin ang sarili ko kung ano yung mga dapat kong bitawan. Kahit mabasag o kaya mawala.  Ang importante wag ko na silang hukayin at balikan.