Pasukan na naman.

Ibig sabihin may assignment. May magpapaturo kung pano gawin yung assignment nila. Nung bata ako, palagi akong nagpapatulong gumawa ng assignment, kundi  kay Kuya Aramis, kina Ate Oli at isama mo pa si Ate P at si Ate Dhel.

Buong elementary days ko ata parang wala araw na wala akong assignment. Buti na lang mabait sila Nanang, kulang na lang kase matulog na ko sa bahay nila. Dahil sa  kakaantay kina Ate Oli para me makatulong ako gumawa ng assignment. Minsan iniiwan ko na din sa lamesa nila yung i-le -lettering na album ko sa English at dadaanan ko na lang bago ko pumasok.

Ilang araw na lang at trenta na 'ko. At ate na rin. Kaya sa akin na nagpapatulong yung kapatid ko, mga  pinsan at mga kakilala pag dating sa assignment. Minsan alam ko gawin, minsan naman hindi. Mahirap talaga yung assignment lalo na kapag matanda ka na at di mo na naalala lahat ng sagot.

Umuwi ako ng Cavite, gabi na pero si Nanay gising pa. May assignment daw kase si Josh sa Filipino na hindi pa nagagawa. Pinuntahan ko si Josh para tanungin kung ano yung assignment nya. Meron nga daw pero ok na. Tinanong ko bat ok,  kase nga ang sabi ng Nanay di pa sya tapos. Ang assignment pala nya "tanungin ang lolo o kaya lola kung may alam sila na "awiting bayan" isulat at ibahagi sa klase. Kaya ok na, kase tinanong  nya na daw  si Nanay at wala naman daw alam na awiting bayan kaya "wala" ang sagot nya. Pasaway.

Inabot kami ng alas onse para lang maghanap sa mga libro ng sample ng awiting bayan.

Nung isang beses naman si Apol. Umuwi at me mga dalang kartolina, art paper at glue. Malamang mag re-report 'to. May ipapasulat sa akin. Kaya lang mali ang akala ko.Gagawa pala sya ng family tree. Assignment sa Values Ed, "share something about your family" ang tema para sa klase bukas. Mahirap yan. Madami kaming magkakapatid at iba-iba ang nanay namin. Sa una, 3 kami. Sa pangalawa-isa. At sa pangatlo-isa.

Blended family, sabi nga dun sa librong nabasa ko. Nung una mahirap tanggapin pero nung lumaon naintindihan ko din.

Pag bata ka kase, gusto mo ng ideal. Yung may nanay, tatay, mga kapatid at bahay na may hardin sa gilid na pwedeng pagtaniman ng kamatis. Tulad ng mga drowing sa libro.

Pero hindi kami ganun. Mahirap palang gumawa ng family tree na andaming sanga. Imbes na normal na puno yung idro-drowing mo kailangan mo syang lagyan ng mga ekstrang sanga para lahat represented sa family tree. Inilabas namin yung mga album para gumupit ng pictures. Sinimulan na naming buuin.

Kaya pag tinatanong ako kung ilan kaming magkakapatid, ang tanong ko agad sa kanila "kaninong nanay po ba?" Yung iba nagugulat, yung iba naman hindi. Masarap pa ring umuwi sa bahay na maingay. May chicken curry at sandamukal na pinya o kaya naman melon sa ref ( kase parating me "fruit craze" si Papa).  May kaagaw ka sa remote ng TV at pag Linggo - gigisingin ka ng mga sunday songs. Madalas din ang room check para malaman kung lahat  ba kami nasa bahay na. Makalat at minsanan ang general cleaning lalo na kapag busy ang lahat. At tabi-tabi muna sa kama pag may mga bisita.  Di man kami magkakamukha eh iisang dugo at laman pa din ang nanalaytay sa mga katawan namin. Pamilya. Kaya kahit mahirap gawin ang family tree, tinapos namin yung assignment ni Apol. 

Ikaw, nakagawa ka na ba ng family tree?

You don't choose your family.  They are God's gift to you, as you are to them.

~ Desmond Tutu

(galing sa FB notes...)

Nakita ko si Manong Ayong.

Dati namin syang kapitbahay sa Paterno. Pagkakarpintero ang alam kong trabaho ni Manong Ayong, pero ngayon mukhang isa na syang "foreman". Kumbaga eh "boss" na sa construction site. May nagpapagawa kase ng bahay dito malapit sa amin at madalas kong naririnig ang boses nya na nag-tuturo sa mga ibang karpintero.

Umaga pa lang maririrnig mo na yung mga boses nila pati ang pagpukpok ng mga martilyo. Paghahakot ng mga semento at hallow blocks. Pagbasak ng mga bakal na ginagamit sa paglalagay ng poste. At mga lalaking naka takip ang mukha habang nagtratrabaho. Pero pag break nila makikita mo naman sila sa tapat ng tindahan, nakaupo sa sidewalk at nagmemeryenda.

Kapag kumuha ka ng karpintero para gumawa ng bahay o kaya naman eh may ipapa-repair sa bahay mo, di mo naman sya tutulungan. Kase bukod sa binayaran mo sya para sa serbisyo nya eh wala ka naman alam sa pagkakarpintero. Makaka-abala ka lang kung ipipilit mo na tulungan sila. At kahit gaano pa katagal nya gawin yun, ang kailangan mo lang talaga gawin ay ang maghintay na matapos yung trabaho.

Mag intay at makita ang finished product.

Nakaka-inip maghintay no?  Lalo na kapag late yung kausap mo.

O kaya naman,  sa mga kasalan na napupuntahan ko,  1 hanggang 2 oras advance bago pa yung totoong seremonya. Para lahat na ng mga ninong, ninang at mga abay kumpleto bago pa maglakad sa aisle yung bride.

Sa jeep, kapag pinupuno muna ng barker bago paandarin ni manong driver. Sayang daw kase ang gasolina kung papatakbuhin mo ng walang sakay.

Pila sa parlor, bago ka makapagpagupit kailangang tapusin muna ni Ache yung naunang customer bago ikaw. Kaya dun ka muna ke ate na taga shampoo o kaya magbasa ka ng mga lumang magasin.

Kelan kaya matatapos yung bahay sa kabila? Maingay man sila buong maghapon, excited pa din akong makita yung bahay.

Ikaw, kaya mo bang maghintay?

Katulad ng paghihintay sa Diyos. Matagal pero kailangan mong magtiwala.

Mas alam Nya kase kung anong "ok" at hindi.

At kapag nag-iintay ka, umaasa ka ng sagot.

When we wait upon the Lord, we find ourselves looking to Him to help for some specific need. There is a conscious expectation that He will help us out in that special need. We do not have control over the circumstances and therefore are looking to His provisions, His protection, etc. In each case, though, it is good to notice our special need, recognize that He can help us in that area and then cast our hope in Him. 

- Paul J. Bucknell

‘Check the label’ -  yan ang komersiyal sa TV ng isang kumpanya. Hinihikayat na basahin ang iteketa ng mga binibili para malaman kung talaga nga bang nakabubuti ang produkto na binibili mo. Mapa-gatas, sabon o kahit anong gamit may nakadikit na iteketa sa katawan. Doon mo kase malalaman yung mga sangkap na ginamit sa paggawa ng produkto, manufactured at expiration date at ang pangalan at address ng kumpanyang gumawa ng produktong ginagamit mo ngayon.

Kung mapapansin nyo, madami ng nagbebenta ng mga bagay na walang "label". Kapag bumili sa  Divisoria, sasabihin ni Aling Tindera na  pare-pareho lang daw yun at ang nagpapamahal lang ay yung iteketa. Ekstrang papel at sulat na di mo naman naiintindihan ang laman. Kase kung hindi Ingles, ay ibang salita yung nakalagay kaya di mo rin mababasa. Sabi naman ng DTI importante ang iteketa para alam mo kung sino at anong kumpanya ang hahabulin mo kapag nagkaroon ng aberya ang mga produktong nabili mo. Eh bat di kaya gawin na lang parallel? Me Ingles at Filipino para mas madali. O pwede ring drowing na lang? Para alam mo na agad kung pano gamitin.

Ginagamit din natin ang label sa mga tao. Tinatawag natin sila sa ibang pangalan para di halata. Maaring positibo pero mas madalas na negatibong komento ang maririnig mo.  Kapag nakakita ka ng  isang tao, kilala mo man o hindi hindi natin mapigilan na lagyan sya ng label. Ahh yan mabait, eto naman mataray, mukhang pasaway o kaya naman simple pero me dating. 

Para bang sa bawat kilos mo ay dapat kang patunayan. Na kung totoo o hindi ang pag husga nila sayo ay daig mo pa ang tumatapak sa balat ng itlog. Likas na sa atin na humusga at mahusgahan. Pilit na kinukumbinse ang sarili na dapat me marating ka, maging titulado. Magkapangalan at ng may maikabit bukod sa Miss at Misis. Maaring CEO, COO or Secretary, Usec, Director o kung ano pa man. Label na ibinibigay ng  ibang tao o maski ikaw na mismo.  Pero may kilala ako na na kahit ano pang label mo, expired ka man o best before date seal, mamahalin ka pa din nya.

Si Hesus kaya, anong label nya para sayo?

(galing sa FB notes...)

Pag naririnig ko ang salitang "rainbow" dalawang bagay lang ang naalala ko. 

Si Rainbow Brite at ang Pot of Gold.

Si Rainbow Brite yung batang blondie at makulay ang damit. Kulay bahaghari ang damit at sapatos nya at habang  nakasakay kay Starlite. Ang kabayo ni Rainbow Brite  na kulay rainbow din  buhok at buntot. Sa bawat episode nito noon, wala ka dapat palalampasin kung hindi laos ka na sa mga kakalase mo. Halos lahat kase ng mga batang babae noon paborito sya.

Kumbaga sa payabangan, eh ikaw ang upper hand kapag alam mo lahat at naiku-kwento mo sa kanila lahat ng nangyari sa palabas. Pauso din nung iba yung pagkain ng Jellyace. Si RB kase ang pabalat ng mga gelatin, yung nasa maliliit na lalagyan at kulay "rainbow" ang laman. Feeling ko noon kapag nakain ko lahat ng Jellyace eh magiging katulad nya ko. Hindi naman pala, mapapagalitan lang ako ni tita kase di ako nagtira para sa iba.

Nakapag suot na din ako ng mahabang medyas na iba-iba ang kulay sa may bandang binti. At minsan ko na ring kinulayan yung mga notebook ko ng kulay rainbow para lang maging "in" sa mga kaklase ko. Sabi ng teacher ko para daw madaling matandaan yung rainbow colors, sauladuhin ko ang  R-O-Y-G-I-V-I-B  (Red, Orange, Yellow, Green, Blue, Indigo, Violet - in order na yan, para ma-memorize ko.) At para kapag nawalan ng kulay ang mundo - alam ko kung pano ito kokoloran.

Sabi nila sa dulo daw ng bahaghari ay may nag iintay na kayamanan. Minsan ko na rin binalak na puntahan ang dulo nito nung umuwi ako ng probinsya. Pinilit kong sundan at tanawin ang dulo. Pakiramdam ko kase anlapit-lapit lang nya pag nakatanaw ka sa bintana. Yun pala malayo. Nakakapagod palang puntahan ang dulo,  tila pa biglang napapawi ang arko ng mga kulay kung kailan malapit na ko. Sayang, nakuha ko na sana yung kayamanan.

Siguro halos lahat ng tao hinahangad na yumaman. Di man para sa sarili pero para sa iba, sa pamilya kaibigan at mga kapus palad. Madalas na-iinterbyu yung mga taong nakapila sa mga "Lotto Outlets"  at iisa nag maririnig mo sa kanila - gusto kong tumama para makatulong. Simple man o me katungkulan mariringgan mo na tumataya na din. Wala naman daw masama, malay mo manalo.

Di ako tumataya sa lotto. Pero tinataya ko ang buhay ko sa kamay Nya. Sya kase ang higit na nakakaalam ng pangangailangan ko. Walang katiyakan ang paghabol sa dulo ng bahaghari o ang manalo sa lotto. Pero nakatitiyak ako na kapag sinabi ko sa Kanya lahat ng laman ng puso ko. Sasagot Sya.

That's why I urge you to pray for absolutely everything, ranging from small to large. Include everything as you embrace this God-life, and you'll get God's everything.
-Mark 11:24 The Message

(galing sa FB notes...)